Η σημασία της μάχης της Πελαγονίας

Η σημασία της μάχης της Πελαγονίας

Η μάχη της Πελαγονίας, που ήταν καθοριστική για την πορεία των Φράγκων, έγινε στη βόρεια Μακεδονία το καλοκαίρι του 1259. Εκεί, στην πεδιάδα της Πελαγονίας, κοντά στο Μοναστήρι, ένας στρατός της αυτοκρατορίας της Νίκαιας, αποτελούμενος από Μικρασιάτες στρατιώτες και μισθοφόρους ιππείς, Γερμανούς, Τούρκους και Κουμάνους, συνέτριψε το στρατό μιας ετερόκλητης συμμαχίας που είχε γίνει ανάμεσα στο δεσποτάτο της Ηπείρου, το φραγκικό κράτος της Αχαΐας και το Γερμανό Manfred Hohenstaufen, βασιλιά της Σικελίας. Η νίκη αυτή άνοιξε το δρόμο στον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η΄Παλαιολόγο για την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης, που ήταν ακόμα υπό λατινικό έλεγχο και για την επανίδρυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Η ίδια η ανάκτηση της πόλης δεν άργησε να γίνει, όταν μια μικρή ομάδα στρατιωτών υπό το στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο, διείσδυσε στην Κωνσταντινούπολη και την κατέλαβε στις 13 Ιουλίου του 1261. Ο «νέος Κωνσταντίνος», όπως αποκαλούσε τον εαυτό του ο Μιχαήλ Η΄ Παλαιολόγος, μετά την ανάκτηση της Κωνσταντινούπολης άρχισε με ζήλο να αποκαθιστά επίσης την ελληνική κυριαρχία στο Μοριά. Μετά από τρία χρόνια είχε καταβάλει την περηφάνεια του Γουλιέλμου, ο οποίος τελικά δέχτηκε να παραχωρήσει στους Βυζαντινούς ως λύτρα για την απελευθέρωσή του τέσσερα κάστρα: τη Μονεμβασιά, τη Μάινα στην περιοχή της Μάνης, το Μυστράς και το Γεράκι.

 Το έτος 1262 αποτελεί, λοιπόν, κομβικό σημείο για την πορεία της Φραγκοκρατίας σε ολόκληρη την Πελοπόννησο. Ενώ από το 1250 δεν υπήρχε ούτε ένα φρούριο του Μοριά, ούτε μία περιοχή στην ελληνική κυριαρχία (όλος ο Μοριάς ήταν φραγκοκρατούμενος εκτός της Μεθώνης και της Κορώνης που ήσαν βενετοκρατούμενες, δηλ. πάλι σε χέρια Δυτικών), από το 1262 οι Έλληνες βρίσκονται να κατέχουν ένα τμήμα της νοτίου Πελοποννήσου. Το πόσο σημαντική ήταν η ανάκτηση αυτών των κάστρων φαίνεται στα λόγια του Δούκα της Αθήνας στο συνέδριο των Φράγκων που έγινε στο Νύκλι με αφορμή τη συζήτηση για τη μεταβίβαση των κάστρων (όπως παραδίδονται από το Χρονικόν του Μορέως): Καλύτερα θα ήταν να πέθαινε εκείνος (ενν. ο Γουλιέλμος) μόνος του, παρά να χάσουν οι υπόλοιποι, οι Φράγκοι του Μορέως αυτά που κέρδισαν με κόπο οι γονείς τους.

Δεν έχουμε σύγχρονες μαρτυρίες για το τι έγιναν οι Φράγκοι που ειχαν κτήσεις σε αυτό το τμήμα του Μοριά, που ανακτήθηκε από τους Έλληνες μετά το 1262. Ξερουμε, ωστόσο, πως ο Ιωάννης ντε Νιβελέ, ο βαρώνος του Γερακίου, εγκαταστάθηκε σε έναν τοπο κοντά στο Βοστίτσα, που του έδωσε το όνομα της οικογενειάς του. ( Βοστίτσα είναι το σημερινό Αίγιο)

ü  http://www.istorikathemata.com/2012/06/fragokratia-messinia-1206.html

ü  http://www.ime.gr/choros/mystras/gr/A/13A/13A.html

ü  http://el.wikipedia.org

ü  Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα, William Miller (Εκδ. Ελληνικά Γράμματα)

ü  Χρονικόν του Μορέως

Ποίημα

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΓΕΡΑΚΙΟΥ

Σε ένα όμορφο χωριό

στου Πάρνωνα τη ράχη,

βρίσκεται κάστρο ξακουστό

των Φράγκων, το Γεράκι

Το κάστρο αυτό το ιερό

δεν έβλαψε ο χρόνος,

το είχε χτίσει ο Νιβελέ,

γνωστός Γάλλος βαρόνος.

Tου κάστρου αυτού

μες στον καιρό μεγάλη είν' η πορεία,

από τους Φράγκους, στον αετό

και στην Τουρκοκρατία.

Από τις μαθήτριες της Α΄: Κουτσοβασίλη Αλεξία, Τραϊφόρου Κατερίνα

Βαρωνία του Γερακίου

Η βαρωνία του Γερακίου

   Πρώτος βαρώνος του Γερακίου ήταν ο Γκυ ντε Νιβελέ, Γάλλος ιππότης και σταυροφόρος.  Καταγόταν από το Νιβελέ της Γαλλίας.  Είχε πάρει μέρος στη Δ΄Σταυροφορία και αναφέρεται ως συμπολεμιστής του Γοδεφρείγου Α΄Βιλλεαρδουίνου. Όταν ο Σταμπλίτης μοίρασε το Πριγκιπάτο της Αχαϊας σε βαρωνίες, ο Νιβηλέ πήρε έξι τιμάρια στη Λακωνία.  Αμέσως ο Νιβελέ έχτισε για κατοικία αλλά και προστασία κάστρο,  που το ονόμασε "Γεράκι". (Σύγχρονη εκδοχή αναφέρει ότι το κάστρο πιθανότατα το έχτισε ο γιος του, Ιωάννης (Ζακ) το 1250). Ο Γκυ ντε Νιβελέ κρατούσε τους Τσάκωνες του Λεωνιδίου σε υποταγή και επιτηρούσε την πεδιάδα της Λακωνίας από τη βαρωνεία του στο Γεράκι.

Ἄλλος πάλε ἀπὸ αὐτοῦ ἔγραφεν στὸ βιβλίον·
μισὶρ Γγιοῦν τὸν ἔλεγαν ντὲ Νιβηλὲ τὸ ἐπίκλην·
ἕξι φίε τοῦ ἐδόθησαν νὰ ἔχῃ εἰς τὴν Τσακωνίαν·
κάστρον ἔχτισεν ἐκεῖ, τὸ ὠνόμασεν Γεράκι

(Χρονικόν του Μορέως)

Πηγές:

ü  Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Βιβλίο Δέκατο τρίτο, Νέος Ελληνισμός-Φραγκοκρατία, εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ, Αθήνα 1992

ü  Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα, William Miller (Εκδ. Ελληνικά Γράμματα)

ü  Χρονικόν του Μορέως

Πριγκηπάτο της Αχαϊας- Πρίγκηπες της Αχαϊας

ΠΡΙΓΚΗΠΑΤΟ ΤΗΣ ΑΧΑΪΑΣ

Το Πριγκηπάτο της Αχαΐας ήταν ένα κρατίδιο που δημιουργήθηκε από τον Γουλιέλμο Σταμπλίτη (Guillaume de Champlitte ή, όπως είναι γνωστότερος στα ελληνικά, ο Καμπανέζης (από την Καμπανία), ή Γουλιέλμος Α΄της Αχαΐας), μετά τη Δ΄ Σταρυροφορία στα εδάφη της Πελοποννήσου, τα οποία μοιράστηκαν σε φέουδα μεταξύ των Σταυροφόρων.

Ήταν ένα ισχυρό κρατίδιο, υπό την κυριαρχία των Φράγκων, αρχικά υπό την εξουσία του  Γουλιέλμου  Σταμπλίτη και στη συνέχεια από τους Βιλλεαρδουίνους. Το Σταμπλίτη διαδέχτηκε, συγκεκριμένα, ο Γοδεφρείγος Α΄Βιλλεαρδουίνος, ο οποίος, σύμφωνα με το Χρονικόν του Μορέως πήρε την ηγεμονία με δολο και δικανικές σοφιστείες.

Κατά την εξουσία των Βιλλεαρδουίνων το πριγκηπάτο γνώρισε μεγάλη ακμή. Οι Βιλλεαρδουίνοι έστησαν νομισματοκοπείο στη Γλαρέντζα (σημ. Κυλλήνη) κι έκοβαν δικό τους νόμισμα.

Η κατάσταση του πριγκιπάτου άλλαξε πολλές φορές μέχρι το 1452, οπότε και επανήλθε στη Βυζαντινή Αυτοκρατοτία υπό τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο μετέπειτα αυτοκράτορα του Βυζαντίου, για να περάσει μετά από λίγο στους Οθωμανούς Τούρκους.

Η πρωτεύουσα του πριγκηπάτου ήταν η Ανδραβίδα. Κύριο λιμάνι του ήταν η Γλαρέντζα ή Clarence (στη θέση Παλαιόκαστρο, δυτικά της σημερινής Κυλλήνης) και σημαντικό του κάστρο ήταν το Χλεμούτσι ή Clermont.

Διοίκηση

Οι καινούριοι κατακτητές της Πελοποννήσου χρησιμοποίησαν ως βάση του δικαίου τους τις αρχές που είχαν διατυπωθεί πριν από έναν αιώνα στα περίφημα Συνήθεια της Ιερουσαλήμ (Αssises of Jerusalem - συλλογή νόμων που απετέλεσε το πλαίσιο λειτουργίας του σταυροφορικού βασιλείου της Ιερουσαλήμ). Την κοινωνία τη συγκροτούσαν τα εξής στοιχεία: ο ηγεμόνας, οι δώδεκα μεγάλοι βαρώνοι (bers de Terre), οι μεγάλοι και οι μικροί υποτελείς (λίζιοι- liggii/ hominess plani homagii), μεταξύ αυτών μερικού εκπρόσωποι του κατακτημένου λαού, οι ελε΄λυθεροι υπήκοοι και οι δουλοπάροικοι.

Αφού έγινε συγκέντρωση όλων των βαρώνων στην πρωτεύουσα Ανδραβίδα, συνετάχθη ο Καταστατικός Χάρτης της Αχαΐας ή ριτζίστρο, με τον οποίο μοιραζόταν η Πελοπόννησος σε 12 βαρωνίες*, όπου οι βαρώνοι με τους υποτελείς τους (λίζιους) σχημάτιζαν τη Μεγάλην Κούρτην ή Βουλή, που συμβούλευε τον ηγεμόνα αλλά και έκρινε φεουδαλικά ζητήματα μεταξύ των αρχόντων. Ο κάθε ένας από αυτούς τους βαρώνους άρχιζε να κτίζει οχυρά κάστρα στην τοποθεσία του για να μπορεί να ελέγχει τους χωρικούς του αλλά και να αμύνεται ενάντια στις επιβουλές. 

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν οι πληροφορίες που δίνει ο Μίλλερ, σχετικά με τις εξουσίες ηγεμόνα και βαρώνων:  Μόνο ο ηγεμόνας και οι δώδεκα ομότιμοί του ασκούσαν το δικαίωμα ζωής και θανάτου. Αν ο ηγεμόνας αιχμαλωτιζόταν (όπως έγινε με τον τρίτο Βιλλεαρδουίνο) μπορούσε να απαιτήσει από τους υποτελείς του να πάρουν τη θέση του μέχρι να συγκεντρωθούν λύτρα για την απελευθέρωσή του. Τέλος, κανένας, εκτός από τους δώδεκα ομότιμους, δεν είχε το δικαίωμα να χτίσει κάστρο στην Αχαϊα χωρίς την άδειά του, από την άλλη όμως, ο ηγεμόνας δε μπορούσε ούτε να γκρεμίσει, ούτε να παραδώσει ένα συνοριακό φρούριο χωρίς τη συγκατάθεση των λίζιων.

            Μετά τη διανομή των βαρωνιών ακολούθησε ο καθορισμός της στρατιωτικής υπηρεσίας. Όλοι οι υποτελείς (vassals) όφειλαν να στρατεύονται για υπηρεσία στο στρατόπεδο και να μένουν άλλους τέσσερις μήνες στη φρουρά, ενώ τους υπόλοιπους τέσσερις μήνες που παρέμεναν στα σπίτια τους ήταν σε ετοιμότητα ωστε να εκτελέσουν τις εντολές του ηγεμόνα. Οι Φράγκοι, επομένως, βρίσκονταν σε συνεχή κατάσταση πολέμου, όλη η διοργώνωσή τους ήταν στρατιωτική κι έτσι εξηγείται πώς τα έβγαζαν πέρα με τους πολυαριθμότερους, αλλά απόλεμους, Έλληνες.

*Το Πριγκηπάτο της Αχαϊας  διαιρέθηκε σε:

·         Δώδεκα (αρχικά) Βαρωνίες, σύμφωνα με το Χρονικόν του Μορέως, τις οποίες διοικούσαν οι στρατιωτικοί (σταυροφόροι) που συνόδευαν τον Σαμπλίτη (οι Βαρωνίες ήταν δεκαέξι κατά το Αραγωνικό χρονικόν)

·         Επτά επισκοπικές Βαρωνίες τις οποίες διοικούσαν οι τοπικοί Λατίνοι Επίσκοποι και δύο ακόμα έπειτα

·         Τρεις μοναστικές βαρωνίες τις οποίες διοικούσαν μοναστικά τάγματα

Σε κάθε Βαρωνία δόθηκαν φέουδα (φία) ή/και τιμάρια.

Οι δώδεκα που ιδρύθηκαν αρχικά από τον Σαμπλίτη το 1209 και οι οποίες αναφέρονται στο Χρονικόν του Μορέως

-Βαρωνία της Βελίγοστης (1209-1382) στο κέντρο περίπου της σημερινής Αρκαδίας 
-Βαρωνία της Βοστίτσας (1209-1430) (περιοχή του σημερινού Αιγίου), όπου χτίστηκε κάστρο το οποίο σήμερα δεν διασώζεται

- Βαρωνία του Γερακίου (1209-1262) στα όρια της σημερινής Λακωνίας στην περιοχή της Τσακωνίας

- Βαρωνία της Γρίτσενας (1209-;) μικρή σε έκταση βαρωνία στα όρια της σημερινής Λακωνίας. Σε άγνωστη ημερομηνία είχε περάσει στα χέρια των βαρώνων των Καλαβρύτων, πάντως πριν το 1295

- Βαρωνία των Καλαβρύτων (1209-1295) ορεινή βαρωνία με έδρα τα  Καλάβρυτα, με κάστρο μετά τα Καλάβρυτα, ερείπια του οποίου που σώζονται μέχρι σήμερα

- Βαρωνία της Άκοβας (1209-1320) ορεινή βαρωνία με έδρα την Άκοβα και το Κάστρο της Άκοβας με εδάφη των σημερινών επαρχιών Καλαβρύτων, Πατρών, Γορτυνίας

-Βαρωνία Καλαμών (1209-14ος αιώνας) προσωπικό φέουδο των Βιλεαρδουίνων που είχαν και τον τίλο του βαρώνου και καταλάμβανε μεγάλο μέρος της σημερινής Μεσσηνίας με πρωτεύουσα την Καλαμάτα

-Βαρωνία της Καρύταινας (1209-1324) με έδρα την Καρύταινα και το Κάστρο της Καρύταινας

-Βαρωνία του Νικλίου (1209-;) (στην περιοχή της Τεγέας ανάμεσα σε Αρκαδία και Λακωνία)

-Βαρωνία της Χαλανδρίτσας(1209 ή αργότερα-;) με έδρα τη Χαλανδρίτσα Αχαίας και το Κάστρο Χαλανδρίτσας (το Αραγωνικό χρονικό αναφέρει ότι δεν ήταν στις αρχικές βαρωνίες, αλλά δημιουργήθηκε μετά
-Βαρωνία της Πάτρας (1209 - 14ος αιώνας) με πρωτεύουσα την Πάτρα. Μεταξύ τέλους 13ου και αρχών 14ου αιώνα ο Γουλιέλμος Β΄Αλλαμάνος πούλησε την βαρωνία της Πάτρας στην Αρχιεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας

- Βαρωνία του Πασσαβά (1209-1262) στην σημερινή περιοχή της Μάνης και του Γυθείου. Αργότερα χτίστηκε εκεί και το Κάστρο του Πασσαβά.

Κατάλογος των Πριγκήπων της Αχαΐας

Περίοδος        Όνομα

1205-1209      Γουλιέλμος Α΄ Σαμπλίτης

1209-1218      Γοδεφρείδος Α΄ Βιλλεαρδουίνος

1218-1246      Γοδεφρείδος Β΄ Βιλλεαρδουίνος

1246-1278      Γουλιέλμος Β΄ Βιλλεαρδουίνος

1278-1285      Κάρολος των Ανζού, βασιλιάς της Σικελίας

1285-1289      Κάρολος Β΄ της Νάπολης Οι Βασιλείς της Νάπολης παραμένουν κυρίαρχοι του Πριγκιπάτου της Αχαΐας

1289-1307      Ισαβέλλα Α΄της Αχαΐας(Βιλλεαρδουίνου) (Isabella de Villehardouin) (γνωστή ως Ιζαμπώ)

Πηγές:

Κωνσταντίνος Παπαρηγόπουλος, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Βιβλίο Δέκατο τρίτο, Νέος Ελληνισμός-Φραγκοκρατία, εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ, Αθήνα 1992

Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα, William Miller (Εκδ. Ελληνικά Γράμματα)

http://el.wikipedia.org

Η κατάκτηση της Πελοποννήσου

Τα λατινικά κράτη στην Ελλάδα και η κατάκτηση της Πελοποννήσου

Μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, το 1204, οι Σταυροφόροι προχώρησαν στην κατάληψη της Θεσσαλονίκης και της κεντρικής Ελλάδας, ανατολικά από την Πίνδο, ενώ στη συνέχεια ασχολήθηκαν με την κατάληψη της Πελοποννήσου (στην Πελοπόννησο κατέβηκε ο στρατός του Σταμπλίτ και του Βιλλαρδουίνου), μια επιχείρηση που συνεχιζόταν μέχρι τη δεκαετία του 1240. Η αντίσταση των Ελλήνων ήταν αδύναμη. Μάλιστα, οι Λατίνοι γίνονταν δεκτοί σαν ελευθερωτές σε πολλές από τις πόλεις της κεντρικής Ελλάδος στις οποίες έφτασαν, πράγμα που δείχνει ότι πολλοί σημαντικοί Έλληνες των πρώην Βυζαντινών επαρχιών τους θεωρούσαν παράγοντες σταθερότητας. Όπου ήταν δυνατόν γίνονταν διαπραγματεύσεις. Ωστόσο, αντίθετα με την κεντρική Ελλάδα, από τους Έλληνες της Πελοποννήσου χρησιμοποιήθηκε κάποια βία. Το γεγονός όμως ότι ο Βιλλαρδουίνος προσέγγισε τους άρχοντες της Πελοποννήσου ακολουθώντας πολιτική παραχωρήσεων και τους προσέφερε θέσεις στη φραγκική επικράτεια έπαιξε σημαντικό ρόλο στην επιτυχία του. Η χρονολογία του εδαφικού κατακερματισμού στην Πελοπόννησο είναι ασαφής όπως, επίσης, και ο ρόλος που έπαιξαν τα κάστρα στην κατάκτησή της και ο χρόνος και ο τρόπος κατασκευής τους.

Πηγή:  Οι Φράγκοι στο Αιγαίο, Peter Lock (εκδ. ΕΝΑΛΙΟΣ)

Η διανομή των Βυζαντινών εδαφών

Η διανομή των Βυζαντινών εδαφών

Με τη διανομή των βυζαντινών εδαφών (συνθήκη διανομής της Ρωμανίας, 1204),  αρχίζει η περίοδος της Λατινοκρατίας:

Η μερίδα του λέοντος περιήλθε στους Βενετούς, που έλαβαν το μεγαλύτερο μέρος της Βασιλεύουσας και τα σημαντικότερα λιμάνια και νησιά του Αιγαίου (μεταξύ των οποίων και τις Κυκλάδες) και του Ιονίου Πελάγους.

Ο κόμης Βαλδουίνος της Φλάνδρας πήρε την αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης.

Η εξουσία των Φράγκων Σταυροφόρων ήταν συγκριτικά πολύ αδύναμη, καθώς η επικράτειά τους κατακερματίστηκε σε ένα περίπλοκο σύστημα πολλών κρατιδίων: Ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός, άμεσος υποτελής του Βαλδουίνου, ίδρυσε το βραχύβιο Βασίλειο της Θεσσαλονίκης (περιλάμβανε θρακικά και μακεδονικά εδάφη). Ο Βονιφάτιος ίδρυσε το 1204 δύο ακόμη λατινικά κρατίδια στη Νότια Ελλάδα: το Δουκάτο της Αθήνας και το Πριγκηπάτο της Αχαΐας.* Το πρώτο περιλάμβανε την Αττική, τη Βοιωτία και τη Μεγαρίδα και αργότερα την Αργολίδα. Κυριάρχησαν κατά τον 14ο αι. αρχικά οι Καταλανοί και αργότερα μια φλωρεντινή οικογένεια τραπεζιτών. Το Πριγκηπάτο της Αχαΐας, υπό τη διοίκηση των Βιλλεαρδουίνων, είχε ισχυρή φεουδαρχική οργάνωση και εντελώς δυτικό τρόπο ζωής. Ήταν ένα κομμάτι της Γαλλίας, μεταμοσχευμένο σε ελληνικό έδαφος. Από την επικράτεια του Πριγκηπάτου πολύ σύντομα η Μεθώνη και η Κορώνη παραχωρήθηκαν στη Βενετία. Επίσης, από αυτό το κρατίδιο γεννήθηκε το Δεσποτάτο του Μυστρά**.

* Τα λατινικά κράτη ήταν φεουδαρχικά και εξαρτημένα αλυσιδωτά το ένα από το άλλο. Έτσι: από τη λατινική αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης εξαρτιόταν το βασίλειο της Θεσσαλονίκης και σε αυτό πάλι υποτελή ήταν το δουκάτο των Αθηνών και η ηγεμονία της Αχαΐας.

**Μετά τη μάχη της Πελαγονίας (1259) τα κάστρα Μάνη, Γεράκι, Μονεμβασία και Μυστράς παραχωρήθηκαν από τους Φράγκους στο Βυζάντιο και αποτέλεσαν τον πυρήνα ενός μικρού κράτους που απορρόφησε βαθμιαία τις φραγκικές κτήσεις και εξελίχτηκε στο δεσποτάτο του Μυστρά. Αυτό κυβερνιόταν από έναν δεσπότη, αδελφό του βυζαντινού αυτοκράτορα. Πρωτεύουσα του δεσποτάτου ήταν ο Μυστράς.

Πηγές:

 Ιστορία Β΄Γυμνασίου

 Ιστορία Β΄Λυκείου

Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα, William Miller (Εκδ. Ελληνικά Γράμματα)

Φράγκοι

      Ο όρος «Φράγκος»

Φράγκοι ( πηγή Wikimedia)

Στα μέσα του  12^ου αιώνα, στις ελληνικές περιοχές η λέξη «Φράγκοι» ήταν ένας γενικός όρος για όλους τους Ευρωπαίους της Δύσης. Από εθνικός χαρακτηρισμός που είχε αποδοθεί από τους πρώτους Βυζαντινούς συγγραφείς σε ένα από τα πρώτα γερμανικά φύλα που είχαν εισβάλει στη  ρωμαϊκη επαρχία της  Γαλατίας τον 5^ο αιώνα, ο όρος είχε χάσει την ακρίβειά του την εποχή των Σταυροφόρων. Από τους κατοίκους των ελληνικών, σλαβικών και μουσουλμανικών χωρών Φράγκοι ονομάζονταν αδιακρίτως (και σε ορισμένες περιπτώσεις ονομάζονται ακόμη) οι λατινικής και γερμανικής καταγωγής λαοί της Ευρώπης. Η λέξη υποδήλωνε επίσης την ρωμαιοκαθολική πίστη (φραγκοκκλησιά, φραγκόπαπας, φραγκεύω).

Οι Φράγκοι σήμερα

Οι Φράγκοι έδωσαν το όνομά τους στο κράτος της Γαλλίας (France, Frankreich), αν και η γλώσσα τους τελικά δεν επικράτησε. Επίσης έχουν δώσει το όνομά τους στην περιοχή της Φραγκονίας (Franken) στη Βαυαρία.

Πηγές:

·         http://el.wikipedia.org

·         Οι Φράγκοι στο Αιγαίο, Peter Lock (εκδ. ΕΝΑΛΙΟΣ)